Kościół pomocniczy pw. św. Józefa Robotnika w Krajence
Na środku rynku w Krajence, obszernym placu o charakterze bardziej parkowym niż miejskim, wznosi się niewielki kościół z nieproporcjonalnie dużą, masywną wieżą, przysłonięty obecnie wysokimi drzewami. Sąsiaduje ze współczesnymi mu kamieniczkami. Od ponad 60 już lat ta dawna świątynia protestancka służy katolikom.
Budynek powstał w 1846 r. jako zbór miejscowej gminy ewangelickiej według planów słynnego niemieckiego architekta Carla Friedricha Schinkla. Po II wojnie światowej został przejęty przez Kościół katolicki i od tej pory stał się kościołem pomocniczym parafii pod wezwaniem św. Anny w Krajence.
Jest to budynek w stylu neogotyckim, wzniesiony na planie prostokąta, murowany z czerwonej cegły, zwieńczony dwuspadowym dachem krytym falistą blachą. Do bryły kościoła od zachodniej strony dobudowana jest potężna, masywna wieża na planie czworoboku, ujęta po obu stronach niższymi od korpusu aneksami z osobnymi dwuspadowymi daszkami. Wokół wieży biegną dwie linie fryzu: jedna oddziela jej górną część, druga znajduje się pod pokryciem, a między nimi tkwią po trzy duże. półkoliście zamknięte okna z każdej strony. Zwieńczenie stanowi czterospadowy dach z niewielką iglicą i umieszczonym na niej krzyżem. W środkowej partii wieży znajdują się trzy duże, półkoliście zamknięte okna, po jednym na każdym boku. Nad nimi widoczny jest zegar. Zarówno korpus świątyni,jak i dobudówki ozdobione są małymi, umieszczonymi blisko połaci dachu, półkoliście zamkniętymi okienkami. W wieży analogiczne okienka umieszczone są ponad wejściem.
Wnętrze kościoła jest urządzone nowocześnie. Prezbiterium wydzielone jest łukiem tęczowym, a w jego niszy, pomalowanej na biało, wisi jedynie obraz Jezusa Miłosiernego. Wewnątrz świątyni zobaczyć też można dwa obrazy z XIX w. Nad wejściem i po obu bokach kościoła umieszczony jest chór muzyczny oparty na drewnianych słupach. W wieży kościoła znajdują się trzy dzwony. W kruchcie natomiast wiszą odnowione 4 małe obrazy malowane na płótnie. Przedstawiają one czterech ewangelistów. Pośrodku obrazów wisi stary drewniany krzyż.
Kancelaria parafialna
Wtorek 1530 - 1630
Sobota 900 - 1100
Chrzest Święty
Zgłoszenie najpóźniej dwa tygodnie przed uroczystością w godzinach urzędowania kancelarii.
W kancelarii parafialnej przedstawiamy następujące dokumenty:
- Akt urodzenia dziecka z USC;
- Dowody osobiste;
- Dane personalne rodziców chrzestnych;
- Chrzestni (także z naszej parafii) - zaświadczenie od Proboszcza swojej parafii, że mogą podjąć obowiązki rodziców chrzestnych.
Przypominamy, że rodzicami chrzestnymi nie mogą być:
- Niewierzący czy osoby innej wiary,
- Osoby niepraktykujące,
- Żyjący na kontrakcie cywilnym lub bez żadnego ślubu,
- Nie bierzmowani i nie posiadający świadectwa z katechezy,
- Prowadzący gorszący tryb życia,
- Rodzice przyjmującego chrzest.
Sakrament Małżeństwa
Narzeczeni zgłaszają się w parafii zamieszkania narzeczonej lub narzeczonego osobiście w godzinach urzędowania kancelari trzy miesiące przed zawarciem małżeństwa.
W kancelarii parafialnej przedstawiają osobiście następujące dokumenty:
- Dowody osobiste;
- Metrykę chrztu z wpisem o udzielonym sakramencie bierzmowania, w przypadku jego braku - świadectwo bierzmowania;
- Metryka chrztu ważna jest 3 m-ce od daty jej wystawienia;
- Świadectwo ukończenia katechizacji w zakresie szkoły podstawowej lub średniej, albo świadectwo ukończenie szkoły średniej lub zawodowej, jeśli na świadectwie widnieje ocena z religii;
- Świadectwo ukończenia katechizacji przedmałżeńskiej (kursu przedmałżeńskiego);
- Jeśli narzeczeni chcą zawrzeć małżeństwo konkordatowe - sakrament małżeństwa, który pociąga również skutki przewidziane w prawie polskim - zobowiązani są także przedłożyć w parafii zaświadczenie w trzech egzemplarzach z USC miejsca zamieszkania jednego z narzeczonych. W tym celu obie strony muszę przedstawić w USC akty urodzenia z dowodami osobistymi. Zaświadczenie jest ważne 3 m-ce od jego wydania;
- Jeżeli nupturienci zawarli wcześniej kontrakt cywilny, muszą również przedstawić w parafii zaświadczenie o jego zawarciu;
- Wdowiec lub wdowa musi przedstawić dodatkowo akt zgonu współmałżonka wydany przez parafię.
Nauki przedślubne odbywają się przez cały rok, dokładne terminy podawane zawsze są w ogłoszeniach.
Sakrament Chorych
Komunia Święta dla Chorych
Chorych, z posługą sakramentalną, kapłani odwiedzają w pierwszą sobotę miesiąca - w nagłych przypadkach w każdym innym czasie. Przy zgłoszeniu chorego należy określić jego stan zdrowia (zwłaszcza czy jest on w stanie przyjąć Komunię Świętą). W domu chorego należy przygotować stół nakryty białym obrusem, krzyż oraz świece. Wszyscy obecni w domu biorą udział w modlitwie. Prosimy nie czekać na ostatnią chwilę z wezwaniem kapłana do chorego, aby ten obrzęd nie stał się Ostatnim Namaszczeniem.
W każdą niedzielę chorzy i starsi parafianie mają możliwość przyjęcia Komunii Świętej w domu. Zgłoszenia w kancelarii lub zakrystii.
Pogrzeb Katolicki
Pogrzeb zgłaszamy w parafii zamieszkania zmarłego o każdej porze dnia. W kancelarii należy okazać:
- akt zgonu z Urzędu Stanu Cywilnego,
- zaświadczenie o przyjęciu Sakramentu Chorych przed śmiercią,
- pozwolenie na urządzenie pogrzebu z parafii, gdzie zmarły mieszkał (jeśli pogrzeb ma się odbyć w innej parafii).
Najlepszym darem dla Zmarłego jest pełne uczestnictwo we Mszy Świętej (z przyjęciem Komunii Świętej).
Kościół filialny pw. św. Józefa Oblubieńca w Śmiardowie Krajeńskim
Śmiardowo Krajeńskie słynie z odkrytego tu, największego na ziemiach polskich, cmentarzyska z wczesnej epoki brązu. W centrum tej dużej, o rolniczym charakterze wsi, znanej od XVI w., ale leżącej na uboczu głównych szlaków komunikacyjnych, wśród malowniczych pól północnej Krajny, w niepozornym wiejskim domu znajduje się kaplica.
Śmiardowska świątynia jest kaplicą filialną parafii pod wezwaniem św. Anny w Krajence.
Budynek jest murowany z białej cegły, wzniesiony na rzucie prostokąta. Pochodzi z lat 30. XX w. Jego bryła, nakryta wielospadowym dachem, jest architektonicznie złożona z trzech części. Dwie skrajne połączone są ze sobą sienią z wysoką mansardą. Front części środkowej został podzielony gzymsami na trzy partie. Górna, nakryta osobnym dachem, ma łukiem opisany kształt i zawiera blendę, a z naroży środkowej wystają iglice. Okna we wszystkich elewacjach są prostokątne. Wejście do budynku prowadzi przez dobudowany ganek.
Wnętrze świątyni jest skromne, proste, zawiera wyposażenie współczesne.
Przed kościołem stoi stalowa, niska dzwonnica zbudowana z dwóch słupów i nakryta dwuspadowym daszkiem. Dzwon z tej dzwonnicy pochodzi z dzwonnicy kościoła Św. Anny w Krajence. Kaplica ta w ostatnich latach została odnowiona: nowe pokrycie dachu, nowe tynki wewnętrzne, nowa instalacja elektryczna i nagłośnieniowa, została doprowadzona woda, nowe tabernakulum wraz z puszkami i odnowionym kielichem.
Kościół Parafialny p.w. św. Anny w Krajence
Kościół ten, stanowiący jeden z cenniejszych zabytków północnej Wielkopolski, mieści się w ocalałej części skrzydła XVI-wiecznego, średniowiecznego zamczyska Danaborskich, usytuowanego w malowniczo położonej Krajence, na zachód od rynku. Od strony rzeki Głomi osłania go fragment gotyckiego muru zamkowego. Wysoka wieża świątyni widoczna jest niemal z każdego miejsca w miasteczku.
Parafia pod wezwaniem Św. Anny została erygowana w 1420 r. wraz z nadaniem przez króla Władysława Jagiełłę praw miejskich Krajence. Po zniszczeniu na skutek pożaru drewnianego kościoła stojącego na najwyższym wzniesieniu w mieście (dziś znajduje się tam plebania), w 1774 r. Anna Sułkowska przebudowała na kościół zachodni dom mieszkalny zrujnowanego zamku w Krajence. Od tej pory nieprzerwanie służy on wiernym. Obecnie trwagruntowny remont świątyni połączony z renowacją jej cennego wyposażenia. Do parafii Św. Anny należą jeszcze kościół pomocniczy pod wezwaniem Św. Józefa Robotnika, również w Krajence, oraz kościół filialny Św. Józefa Oblubieńca w Śmiardowie Krajeńskim.
Kościół pod wezwaniem Św. Anny jest budowlą wzniesioną w stylu eklektycznym, murowaną z czerwonej cegły na planie prostokąta i nakrytym trój spadowym dachem, pokrytym obecnie nową dachówką. Ściana frontowa zewnętrzna po przeciwnej stronie prezbiterium posiada szczyt ozdobiony spływami wolutowymi i zwieńczony krzyżem na osi drzwi. Poniżej umieszczone zostały dwa półkoliście zamknięte okna. Ozdobne wejście do kościoła w formie aneksu ze szczytem wolutowym, nakrytym dwuspadowym daszkiem znajduje się w elewacji bocznej. Okna na tej ścianie, półkoliście zamknięte, rozmieszczone są nieregularnie. Do prezbiterium dobudowana jest niższa od korpusu zakrystia nakryta trój spadowym dachem. Do elewacji zachodniej kościoła przylega charakterystyczna wieża - dzwonnica. Wzniesiona została na planie sześciokąta. Do połowy jest gładka. W tej partii umieszczone zostało jedno okno. Górna część wieży wzniesiona została w stylu renesansowym i jest członowana fryzami. Posiada kondygnacje o równej szerokości, ale zmniejszającej się wzwyż wysokości, z biało otynkowanymi płycinami. Zwieńczona jest barokowym hełmem z XVIII w. / obecnie rekonstruowanym/ z latarnią i iglicą, na której umieszczone zostały pozłacana kula i krzyż. Wiernych na modlitwę wzywa umieszczony na wieży z napędem elektrycznym dzwon z 1728 r. ze słynnej ludwisarni Michała Wittwerka z Gdańska.
Jest to świątynia jednonawowa. Wewnątrz znajduje się pozorne sklepienie drewniane, wsparte na przyściennych filarach. Wiele elementów wyposażenia wnętrza i zakrystii pochodzi z okresu budowy kościoła a także z poprzedniego drewnianego kościoła Św. Mikołaja. Polichromia figuralna, zdobiona sztukaterią, odnowiona w latach 60. XX w., pochodzi z początku minionego stulecia. Kościół posiada cztery ołtarze, w tym główny rokokowy i również rokokową ambonę w kształcie dzioba okrętu w górnej części zbudowanej z drewna obłożonego trzciną i tynkiem a w dolnej części murowaną. Prezbiterium wydzielone jest ozdobnym łukiem tęczowym i stopniem. Doświetlają je dwa boczne okna. Na usytuowanym nad wejściemdrewnianym chórze muzycznym, opartym na dwóch słupach, umieszczone zostały organy z 1886 r., wykonane przez Juliusza Witta z Gdańska. W kaplicy Matki Bożej Karmiącej znajduje się obraz patronki w złoconej sukience z 1705 r. a wykonanej u kowala w Toruniu oraz obraz na płótnie M.B. Różańcowej i na desce malowany obraz Św. Anny. Obrazy i dwa feretrony pochodzą nawet z początku XVI w. a kielich mszalny z 1700 r z napisem „Lucas Szymański Miesczanin Mrotecki ten Kielich sprawił do S. Anni Kościoła Krajeńskiego 1700 Za Księdza Adama Plebana Na ten Czas”.
Zabytkowa chrzcielnica wykonana została z drewna lipowego w 1697 r. W wyposażeniu kościoła na uwagę zasługuje ponadto sześć cynowych lichtarzy z 1817 r.
W podziemiach świątyni znajdują się trumny z szczątkami zmarłych. Na jednej z trumien widnieje złamany miecz na znak, że spoczywa tam ostatni potomek rodu.
Podczas obecnie prowadzonych prac remontowo konserwatorskich odkryto dwa nadproża okien zamkowych wykonanych z drewna dębowego, bogato rzeźbione a wiek ich określono wstępnie na 500 lat.
Na strychu kościoła nad prezbiterium odkryto dawne malowidła zamkowe.
O Parafii
Historia
Parafia Rzymskokatolicka pw. Św. Anny w Krajence została erygowana w roku 1420 wraz z nadaniem przez króla Władysława Jagiełłę praw miejskich miastu Krajenka. W XVI w. właściciele miasta opowiedzieli się po stronie reformacji. Ponowne erygowanie Parafii miało miejsce w 1693 r. Po zniszczeniu na skutek pożaru drewnianego kościoła parafialnego w 1774r. Anna Sułkowska przebudowała na kościół zachowany zachodni dom mieszkalny zrujnowanego zamku w Krajence. W ten sposób powstał eklektyczny kościół jednonawowy. Podczas zaborów ostoją polskości w miasteczku stało się Polsko-Katolickie Towarzystwo Robotników Polskich, założone przez Wacława Frankowskiego, a od 1931 roku miejscowa szkoła polska. Do 1821 roku Parafia znajdowała się w Archidiecezji Gnieźnieńskiej, następnie w Diecezji Chełmińskiej. Po zakończeniu I wojny światowej znalazła się w Wolnej Prałaturze Pilskiej. Po II wojnie światowej w Administraturze Gorzowskiej, a w latach 1972 - 2004 w Diecezji Koszalińsko-Kołobrzeskiej. Od 25 marca 2004 roku weszła do Diecezji Bydgoskiej.
Patroni
Św. Anna
Odpust: 26 lipca
Główna Patronka Parafii
Święta Anna (hebr. hannah: łaska, wdzięk) – babcia Jezusa, matka Maryi, żona św. Joachima.
O życiu świętej Anny, matki Maryi i babci Jezusa Chrystusa nie znajdziemy żadnych informacji w księgach Nowego Testamentu. Ewangelie kanoniczne milczą na jej temat. Jedyne informacje dotyczące życia świętej Anny pojawiają się w pismach apokryficznych, pochodzących z początków chrześcijaństwa. Apokryfy nie należą do ksiąg natchnionych, ale w swojej treści oprócz opisów legendarnych i baśniowych, zawierają informacje prawdziwe, przekazywane przez Tradycję Kościoła. Najwięcej wiadomości o matce Maryi znajdziemy w Protoewangelii Jakuba i Ewangelii Pseudo-Mateusza.
Według starego podania święta Anna urodziła się w Judei, gdzie w Betlejem był jej rodzinny dom. Jej rodzice – Stolanus i Emerentiana – byli według legendy potomkami królewskiego rodu Dawida. Nie posiadali ziemskich dostatków, lecz byli cnotliwi i sprawiedliwi, i żyli w bojaźni Bożej, pełniąc dobre uczynki. Życie ich upływało na bezustannej modlitwie, rozmyślaniu o rzeczach duchowych i pracy. Anna otrzymała od swoich rodziców staranne wychowanie pogłębione przez służbę w Świątyni Jerozolimskiej. Swojego męża Joachima poślubiła, gdy miała 24 lata. Joachim także pochodził z pokolenia Dawidowego. Wychowywał się w zamożnej i znakomitej rodzinie w Nazarecie. Joachim i Anna uważali swoje małżeństwo za związek święty, złączony przez Boga. Oboje zachowywali Prawo Boże i kroczyli drogą pobożności zgodnie i przykładnie. Swój majątek dzielili na trzy części: jedną ofiarowywali na utrzymanie świątyni, drugą na potrzeby ludzi biednych i pielgrzymów, trzecią pozostawiali dla siebie.
Anna była wzorem dla wszystkich małżonek. Choć razem z Joachimem byli szczęśliwym małżeństwem, zostali ciężko doświadczeni przez Pana Boga brakiem potomstwa. W ciągu 20 lat małżeństwa nie doczekali się ani synów, ani córek. W kulturze żydowskiej brak dziecka był uważany za hańbę i karę Bożą. Anna i Joachim dotkliwie odczuwali więc brak dziecka. W pokorze znosili tę niesławę, w modlitwie przed Bogiem wyjawiając swój smutek. Z upływem lat, choć malała nadzieja, gorętsze stawały się modlitwa i prośba o potomstwo. Nie brakowało upokorzeń ze strony ludzi. Pewnego dnia Joachim udał się do Jerozolimy, aby złożyć ofiarę w świątyni. Kapłan pełniący służbę nie przyjął ofiary Joachima, wytykając mu brak potomstwa: "Nie godzi się, byś ty jako pierwszy składał swe dary, jako że nie zrodziłeś potomka w Izraelu". Joachim zrozumiał, że bez potomstwa nie jest godny składania ofiary Bogu. Zasmucony, postanowił nie wrócić do Anny. Opuścił dom, małżonkę i udał się na pustynię. W górach rozbił swój namiot i tam pościł 40 dni i 40 nocy, oczekując, aby Bóg spojrzał na jego smutek.
Anna, nie wiedząc, gdzie jest Joachim, opłakiwała swoje wdowieństwo. Jej smutek stał się jeszcze większy, kiedy służąca wytknęła Annie bezdzietność. W popołudniowej porze Anna udała się do ogrodu, by tam opłakiwać swoje życie. Kiedy podniosła oczy do nieba i zobaczyła gniazdo wróbli na drzewie laurowym, wypowiedziała błagalną modlitwę do Boga: "Panie, Boże wszechmogący, który obdarzyłeś potomstwem wszystkie stworzenia, zwierzęta dzikie i domowe, gady, ryby, ptaki, i wszystko to cieszy się ze swego potomstwa, dlaczego mnie jedną odsunąłeś od daru Twojej łaskawości? Ty wiesz, Panie, że na początku małżeństwa złożyłam ślub, iż jeżeli dasz mi syna lub córkę, ofiaruję je Tobie w Twym świętym przybytku". Wtedy ukazał się anioł, który zapowiedział narodzenie dziecka i powrót Joachima. W tym samym czasie Joachim również miał widzenia anioła, który pocieszył go, mówiąc: "Pan Bóg przyjął łaskawie twoją modlitwę i jałmużnę, otrzymasz córeczkę i nadasz jej na imię Maryja; ta córeczka będzie od dzieciństwa Bogu oddana i pełna Ducha Świętego".
Małżonkowie ogromnie ucieszyli się radosną nowiną. W 45 roku życia Anny, dnia 8 września, urodziła się dziewczynka, której zgodnie ze zwyczajem żydowskim w 15 dniu nadano imię. 80 dni po narodzeniu Maryi rodzice przynieśli ją do świątyni, aby złożyć przepisaną prawem ofiarę i spełnić ślubowanie. W wieku 14 lat Maryja została żoną Józefa. Wg przekazów wkrótce zmarł Joachim. Anna zamieszkała zaś z córką i jej mężem w Nazarecie, dożywszy 80 lat. W godzinie śmierci pożegnała się z najbliższymi, poleciła Bogu swego ducha i zasnęła w Panu przy błogosławieństwie Jezusa i przy modlitwie Maryi i Józefa. Ciało jej pochowano blisko ciała Joachima w Dolinie Jozafata.
Kult Anny istniał już we wczesnym okresie chrześcijaństwa. Jest świętą Kościoła katolickiego (26 lipca) i prawosławnego (9 lipca i 25 lipca).
Jest patronką małżeństw, matek, wdów, piekarzy i żeglarzy.
W ikonografii ukazywana najczęściej z Najświętszą Marią Panną jako dziewczynką lub jako tzw. św. Anna Samotrzeć – z Maryją dziewicą i małym Jezusem.
Wspomnienie liturgiczne św. Anny i św. Joachima obchodzone jest w Kościele katolickim 26 lipca
Św. Józef
Odpust: 19 marca i 1 maja
Święty Józef z Nazaretu (hebr. יוֹסֵף) – opiekun Jezusa, mąż Najświętszej Maryi Panny, często nazywany również jej Oblubieńcem.
Niewiele wiadomo o świętym Józefie. Głównymi źródłami wiedzy są Ewangelie, ale mówią o nim także niektóre apokryfy np. Protoewangelia Jakuba, Ewangelia Tomasza, Historia Józefa Cieśli. Ewangelie wg św. Mateusza i wg św. Łukasza podają dwa różne rodowody Jezusa; według obu Józef wywodził się z rodu króla Dawida z pokolenia Judy. Według tradycji katolickiej Mateusz (rozdz. 1) podaje rodowód św. Józefa, a Łukasz (rozdz. 3) rodowód Maryi.
Po zaślubinach Matki (Jezusa), Maryi, z Józefem, wpierw nim zamieszkali razem, znalazła się brzemienną za sprawą Ducha Świętego (Mt 1:18). Józef chciał potajemnie oddalić Maryję, ponieważ wiedział, że nie jest ojcem dziecka, jednak we śnie otrzymał nakaz, aby przyjąć ją do siebie. Nadał mającemu się narodzić chłopcu imię Jezus. Według żydowskiego prawa ojciec dziecka mógł nadać mu imię – czynność ta była uznaniem dziecka za swoje. To Bóg nadał imię Jezusowi, ale przed ludźmi uczynił to Józef i on jest uważany za ziemskiego ojca przez współziomków (czyż nie jest On synem cieśli? Mt 13,55). Józef przyjął Maryję do swego domu w Nazarecie.
Zanim jeszcze urodził się Jezus, ukazało się zarządzenie Cezara Augusta o spisie ludności. Każdy mieszkaniec spisywany był w miejscu swego urodzenia, więc Józef udał się z rodziną w podróż do judzkiego Betlejem, skąd pochodził (Łk 2, 1nn). Gdy dotarli na miejsce, Maryja urodziła Jezusa i położyła w żłobie, nie było bowiem dla nich miejsca w gospodzie. Św. Józef był świadkiem pokłonu pasterzy nowo narodzonemu dziecięciu. Po ośmiu dniach obrzezano dziecię, a potem zaniesiono do Jerozolimy, by przedstawić je Panu i złożyć ofiarę wykupującą. Złożyli ofiarę ubogich – parę synogarlic lub dwa gołębie, co by wskazywało, że nie byli zamożni. Mateusz (Mt 2,nn) zrelacjonował pokłon mędrców ze Wschodu w Betlejem. Nie wiadomo, ile lat miał wówczas Jezus.
Józef we śnie otrzymał nakaz natychmiastowego udania się do Egiptu, by ochronić życie Jezusa. Powrócili dopiero po ponownym śnie Józefa, który dowiedział się, że Herod nie żyje. Osiedli w Nazarecie w Galilei. Łukasz wspomniał jeszcze Józefa, gdy dwunastoletni Jezus zagubił się podczas pierwszej pielgrzymki do Jerozolimy (Łk 2,42). Później ewangelie o nim milczą.
W Kościele katolickim 19 marca obchodzona jest Uroczystość Świętego Józefa, Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny. Cały marzec jest poświęcony świętemu Józefowi, a dniem tygodnia, w którym się go wspomina jest środa.
Liturgiczne święto św. Józefa po raz pierwszy spotykamy w IV w. w klasztorze św. Saby pod Jerozolimą. W zachodnim chrześcijaństwie zaczęło przyjmować się powoli po VIII wieku. Dopiero papież Sykstus IV w 1479 wprowadził je do brewiarza i mszału rzymskiego. W XVII w. Papież Grzegorz XV rozszerzył je na cały Kościół.
Na początku XIX w. przełożeni generalni 43 zakonów oficjalnie złożyli prośbę w Stolicy Apostolskiej o utworzenie nowego święta Opieki świętego Józefa nad Kościołem Chrystusa. W 1847 ustanowił je papież Pius IX, było obchodzone w trzecią niedzielę po Wielkanocy, papież Pius X podniósł je 1913 do rangi uroczystości I klasy. Natomiast w 1955, papież Pius XII zniósł je, by wprowadzić nowe tej samej klasy tj. Świętego Józefa Rzemieślnika na 1 maja. W 1969 reforma liturgiczna zmieniła rangę tego święta do wspomnienia dowolnego.
8 grudnia 1870, papież Pius IX ogłosił św. Józefa patronem Kościoła Powszechnego. W 1903 papież Leon XIII wydał pierwszą w dziejach Kościoła encyklikę o św. Józefie QUAMQUAM PLURIES o nabożeństwie do św. Józefa. Papież Pius X zatwierdził Litanię do świętego Józefa do publicznego odmawiania, a w 1919 papież Benedykt XV dodał osobną prefację do Mszy o św. Józefie. Papież Jan XXIII wprowadził imię św. Józefa do Kanonu Rzymskiego.
Święty Józef jest patronem m.in.:
- rodzin, ojców, kobiet w ciąży,
- Kościoła Powszechnego,
- umierających,
- robotników,
- obu Ameryk i tzw. Nowego Świata,
- ekonomistów,
- krajów:
- Austria od 1689,
- Chorwacja,
- Czechy od 1655,
- Hiszpania od 1679,
- Meksyk,
- Peru,
- Portugalia od 1744,
- Wietnam,
- miast i diecezji:
- Krakowa,
- Kalisza,
- Florencji,
- Swarzędza,
- Nashville w Tennessee,
- San Jose w Kalifornii,
- diecezji kujawsko-kaliskiej,
- diecezji włocławskiej,
- diecezji łódzkiej,
- diecezji kaliskiej.
Św. Mikołaj
Mikołaj z Miry (z Bari), Święty Mikołaj Cudotwórca,(ur. ok. 270 w Patarze, zm. ok. 345 lub 352) – biskup Miry w dzisiejszej Turcji. Zasłynął jako cudotwórca, ratując żeglarzy i miasto od głodu. Odwagą i sprawiedliwością wykazał się ratując od śmierci niesłusznie skazanych urzędników cesarskich.
Według podań po bogatych rodzicach otrzymał w spadku znaczny majątek, którym chętnie dzielił się z ubogimi. Wyróżniał się pobożnością i miłosierdziem. Mieszkańcy Miry wybrali go na swojego biskupa. Po życiu gorliwym i pełnym dobrych czynów, zmarł w połowie IV wieku, spontanicznie czczony przez wiernych. Gdy Mirę opanowali Arabowie, kupcom włoskim udało się zabrać jego relikwie i przewieźć do Bari w południowych Włoszech. Znana jest historia o trzech niesprawiedliwie uwięzionych oficerach uwolnionych za jego wstawiennictwem; opowieść o trzech ubogich pannach wydanych za mąż dzięki posagom, których Święty dyskretnie im dostarczył; o trzech młodzieńcach uratowanych przez niego od wyroku śmierci; o żeglarzach wybawionych z katastrofy morskiej. Jeden z utopców statku wiozącego świętego na pielgrzymkę do Jerozolimy miał podobno zostać przez niego wskrzeszonym. Święty Mikołaj wskrzesił też trzech młodzieńców zabitych za nieuregulowanie rachunku za nocleg w gospodzie. Święty Mikołaj brał udział w soborze w Nicei, gdzie miał spoliczkować heretyka Ariusza.
Wspomnienie liturgiczne św. Mikołaja obchodzone jest w Kościele katolickim 6 grudnia, jako wspomnienie dowolne.
W ikonografii św. Mikołaj przedstawiany jest w stroju biskupa rytu łacińskiego lub greckiego. Jego atrybutami są m.in.: anioł z mitrą, chleb, trzy złote kule na księdze, trzy jabłka, trzy sakiewki, troje dzieci lub młodzieńców w cebrzyku, kotwica, okręt, pastorał i worek prezentów.
Św. Mikołaj jest patronem:
- Albanii
- Grecji
- Rosji
- Aberdeen
- Antwerpii
- Bari
- Berlina
- Chrzanowa (woj. Małopolskie)
- Głogowa
- Miry
- Moskwy
- Nowogrodu
- bednarzy
- wytwórców guzików
- cukierników i piekarzy
- dzieci
- gorzelników i piwowarów
- jeńców
- kancelistów parafialnych
- kierowców
- kupców
- marynarzy, rybaków i żeglarzy oraz flisaków
- młynarzy
- uczonych i studentów
- notariuszy
- obrońców wiary przed herezją
- pielgrzymów i podróżnych
- sędziów i więźniów
- sprzedawców perfum, wina, zboża i nasion
- złodziei i morderców
- pojednania Wschodu i Zachodu